Soms lijkt afscheid nemen iets voor later. Voor als het écht moet. Bij een uitvaart, bij het sluiten van een deur waarvan we weten dat hij niet meer open zal gaan. Maar wat als afscheid nemen niet alleen hoort bij de dood — maar bij het leven zelf? Wat als juist dáár de meeste mensen vastlopen, zonder dat ze het doorhebben? Wat als je denkt dat er niets verloren is? Voor veel moeders begint het daar: bij het idee dat er eigenlijk niets verloren is. Ze hebben immers een kind,

De (on)mogelijke kunst van co-regulatie Er zijn van die termen die prachtig klinken in een boek of tijdens een lezing. Co-regulatie is...

Soms fluistert de hoop iets wat je eigenlijk niet durft te denken: “Misschien wordt het ooit makkelijker.” “Misschien groeit hij eruit.”...

Het onzichtbare verdriet van moeders van zorgintensieve kinderen Voordat ik moeder werd van Daan had ik nog nooit van de term Levend...